تبلیغات
انجمن علمی بانكداران - مسئولیتهای اجتماعی بانکها شوخی نیست
مسئولیتهای اجتماعی بانکها شوخی نیست | عمومی ,

درباره مسئولیتهای اجتماعی سازمانهای اقتصادی مقاله ای را نوشته بودم  . بسیار مهم است هر سازمان و بنگاه اقتصادی  بجز هدف اولیه که کسب سود برای صاحبان سهام است  باید به مسئولیت خود در ارتباط با محیط دور و نزدیک خود هم بپردازد . زیرا میتواند بعد از مدتی در حالت بدبینانه بسترهای فعالیت اقتصادی خودرا نابود کند.  حتی در حالت خوش بینانه هم اگر چه بستر فعالیت فیزیکی بنگاه برای ادامه کار سالم باقیمانده است اما وجهه اجتماعی سازمان نزد مشتریان نابود شده و مدیران باعث و بانی یک بازار از هم گسیخته برای تولیدات و خدمات خود هستند .

از ارائه مثالهای فیزیکی در باره کارخانه هایی که محیط زیست را به نابودی کشیده اند خودداری میکنیم زیرا در فیلمها هم دیده میشود که این صنایع در فعالیت خود بعد از مدتی یا محیط را آنچنان نابود کرده اند که ادامه کار مقدور  نیست و یا اینکه  بعنوان یک کارخانه بد معرفی شده اند و اعتراضهای فعالان محیط زیست منظر و وجهه اجتماعی ایشان را ویران نموده است . و گاه بازار خودرا از دست می دهند.

اما بانکها وضعیتی دیگر گونه دارند نه فقط به این خاطر که تولید کننده خدمت هستند و تولیدات فیزیکی ندارند. بلکه بخاطر اینکه با سلطه بر بازار پول هر اقدامی شدنی است حتی نابودی اکوسیستم دریاچه ارومیه یا نجات آن کافیست از همکاری با نابودگران محیط زیست سرباز  زنند. اما خطر بزرگتر در اینگونه مسائل نیست در جای دیگریست در جایی از قول یک سناتور امریکایی گفته بودم که بانکها در صورت اشتباه از یک ارتش تا بن دندان مسلح هم خطرناکترند . هیتلر هم در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم مبالغ زیادی پوند انگلیسی با استانداردهای واقعی را چاپ کرده بود تا با هواپیما بر سر مردم انگلیس بریزد و یک شبهه همه انگلیسیها را پولدار کند . اما افسوس که این اتفاق نیافتاد و ما امروز از این تجربه در تاریخ جهان محروم هستیم و دولت نهم به مدد درآمدهای نفتی سرگرم ارائه این تجربه به اقتصاد دنیاست.

 درخبرها خواندیم که مقامات بانک مرکزی اعلام کرده اند بانکها 40.000 میلیارد ریال اضافه برمنابع خود را تسهیلات اعطا نموده اند . در اقتصادی که همه نقدینگی آن تا چند سال قبل به 100.000 میلیارد ریال نمی رسیده است خلق این میزان پول بدون پشتوانه هیچ معنی درستی ندارد. و با حادث شدن چنین اتفاقی می بینیم که:

·          همه مردم اتوموبیل شخصی خودرا به هرگونه وسیله نقلیه عمومی ترجیح می دهند و به گواه آمار علی رغم اینکه وضعیت شبکه حمل و نقل عمومی و ظرفیتهای آن بالا رفته است مردم تهران بسیار کمتر از سال 1384 سوار اتوبوسهای شرکت واحد می شوند.

·          مردم حتی آنها که در خانه های 42 متری زندگی می کنند تلویزیونهای 52 اینچی مدرن و  گرانقیمت می خرند و بازار تلویزیونهای کمی قدیمیتر که اینهمه برای آن سرمایه گذاری شده است به ناگهان نابود می گردد.

·          همه درحال خرید هستند  و توهم رونق اقتصادی و افزایش ظرفیتهای بازار در همه انواع تولیدات و مصنوعات داخلی و خارجی آنچنان می شود که وزیر کار اقتصاد پیشه ما  مدعی میشود که برای اولین بار عدد بیکاری (درصد بیکاران به کل جمعیت) تک رقمی شده است.

·          بهای مسکن نسبت به سال 1384 (آخرین سالی که هنوز پول نفت بر سر سفره ها نیامده بود) 3 تا 4 برابر افزایش قیمت یافته است.و به راحتی میتوانیم برای یک واحد مسکونی خود در منطقه متوسط شهری مستاجری بیابیم که حاضر است 5/1 تا  5/2 برابر حقوق  یک معاون شعبه بانک اجاره بپردازد.

اما اینها نشانه های رونق واقعی نیستند. توهم پولدار شدن همه را به خرج کردن بیهوده و بی مهابا واداشته است  یکی با گرفتن یک وام 2 میلیونی ال سی دی میخرد دیگری با گرفتن یک وام 7 میلیونی پژو  روآ خریده و سومی هم با دسترسی به رانتهای آنچنانی و یک وام 100 میلیونی سوناتا خریده است.واقعیت این است که درآمدهای امروز خودرا خرج یا بهتر بگویم پیش خور کرده ایم و در نهایت همه ما دیروز با ارتکاب به عملی غیر اقتصادی کشور فقیر خود را فقیرتر کرده ایم.

در زمان صفویه یک قوای 20.000نفری به سرکردگی جوان بیست ساله ای بنام محمود افغان پایتخت 800.000 نفری ایران را تصرف کردند و جنایتها کردند حمام خون به راه انداختند و  حرم سرای چند هزار نفری شاهان صفوی را از آن خود کردند. زیرا  که افیون در تار و پود اجتماع آن روز و روزگار ایران چنگ انداخته بود و همه مردم در شیره کش خانه ها جای داشتند  شاید به جرات بتوان امروزه هم پرادو و پژو 206 را افیون جدید توده ها دانست . در کشوری که با تزریق دلارهای نفتی رفاه چندماهه به ارمغان می آید و با سیل نقدینگی ایجاد شده توسط مدیران نالایق سیستم بانکی شرایط پولدار شدن (ونه لزوماً ثروتمند شدن) را برای جمع کثیری فراهم می کنند اما افیون مورد نظر صرفاً به ان طبقه نمی رسد بلکه طبقه فرودست  هم از راه چشم افیون زده می شوند. فاصله طبقاتی ایجاد شده به راحتی قابل چشم پوشی نخواهد بود شاید توزیع نقدی یارانه ها و یا طرحهای تهورآمیز تحول اقتصادی کمی از مشکل را برطرف کند. یا آن را بطور کلی رفع کند . اما این نافی عملکرد نادرست و نابخردانه بانکها در توزیع بی محابای نقدینگی نخواهد بود. بگذریم یک بار دیگر یکی از بهترین فرصتهای رشد و توسعه از دست رفته است همانطور که بارها و بارها از کف برون رفت آنچه که بعنوان لحظه بهینه آمده بود تا مارا به اوج روزهایمان نزدیک کند. این بار محمود افغان همینجاست همین نزدیکیها در سینه تک تک ما اگر چه دولت مدعی است که  دولت در جبهه اقتصادی هم با دشمنان در نبرد است. اما ما دشمن لازم نداریم خودمان میتوانیم خودمان را ویران کنیم.

 

 

 

 

 

 


نوشته شده توسط arman در جمعه 4 مرداد 1387 و ساعت 08:07 ق.ظ
نوشته های پیشین
+ آیا بانک مرکزی نظارتی بر بانکها دارد+ آیا ((ما)) میتواند بیمه ملت ایران باشد+ افزایش سرمایه بانکها+ ویژگی اعضای کمیته انضباطی تهران + آینده صنعت بانکداری و آینده بانک ها + استخدام و اخلاق حرفه ای + کمک به مردم پاکستان یا دور ریختن پول+ بانکداران موفق در آینده چگونه اند؟+ جایزه یا جهیزیه+ در بانکداری چه خبرها که نمی شنوی+ استاندارساز ی فرایند اعطای تسهیلات+ مقررات بیشتر برای بانک های بریتانیایی+ درحوزه سیاستهای پولی دولت چه كسی حرف اول + بخیلها به‌جای «كلیدر» دولت‌آبادی «دن آرام» شلوخوف را می‌خوانند. + چشم انداز 15 ساله

صفحات: